خواهد يافت كه با الهام از آن آزادى كه احساس مىكند ، كار كند و در چهارچوب همين اعتماد ، هر دو به پيشروى بپردازند . و به همين دليل ، مسئله وفا به عهدوپيمان ، در حكومت و خلافت على بن ابيطالب ، يك قانون تخلف‌ناپذير است و على بر آن كسى كه عهد و پيمان مىبندد ، لازم و ضرورى مىداند كه با جان و روح خود در راه حفظ آن بكوشد و سرانجام يا به آن وفادار بماند و يا در راه آن از بين برود . على بن ابيطالب به‌همان اندازه كه از دروغ و دروغگويى بيزار و ناراحت است ، از عهدشكنى نيز نفرت دارد . در خطبه‌اى مىفرمايد : « وفا به عهد با راستى توأم است و من سپرى نگهدارنده‌تر از آن نمىشناسم و هر كس كه بداند سرانجام چيست ، نيرنگ به‌كار نبرد . ما در روزگارى هستيم كه اكثريت مردم ، فريب و نيرنگ را زيركى و هوشيارى پندارند و نادانان آن را حسن تدبير خوانند ! اينها چه سودى مىبرند ؟ خداوند آنان را نابود سازد و البته شخص باهوش و نكته‌بين ، راه نيرنگ و حيله را مىداند ولى امر و نهى خداوند مانع از آن است كه آن را به‌مرحله اجرا درآورد . و با اينكه نيرنگ را مىبيند و مىداند و قدرت دارد كه آن را انجام دهد ، ولى خود را آلوده نمىسازد ، ولى آن كس كه در بند دين نيست ، از هر فرصتى براى مكر و نيرنگ استفاده مىكند » . و در نامه‌اى كه به فرماندارش در مصر نوشت ، مىگويد : « اگر بين خود و دشمنت پيمانى بستى و يا چيزى را در قبال او بر عهده گرفتى ، بر پيمان خود وفادار باش و تعهد خود را با امانت كامل مراعات كن و تا پاى جان در اين راه استقامت بنما و بر عهد و پيمان خود خيانت